Ze zijn gewoon dogmatisch.
.
Door de pensioenhervorming, de programmawet en de aanvallen op de openbare diensten dringt zich één en dezelfde indruk op: de regering Arizona hoort de maatschappelijke onvrede wel, maar luistert er niet echt naar. Vakbonden, werknemers, ambtenaren, leerkrachten, deskundigen en praktijkmensen waarschuwen, brengen argumenten naar voren en stellen alternatieven voor, maar het overleg lijkt maar al te vaak op een formaliteit.
Deze manier van regeren roept vragen op: snel regeren, weinig bijsturen en de oppositie beschouwen als obstakels in plaats van als bijdragen aan het democratische debat. Deze aanpak ondermijnt het vertrouwen, wakkert de maatschappelijke onvrede aan en wekt de indruk dat er binnen de regering sprake is van een eenzijdige denkwijze.
.
Er is een fundamenteel verschil tussen horen en luisteren.
Horen is geluid waarnemen.
Luisteren is accepteren dat dit geluid een boodschap bevat.
En precies daar wringt de schoen bij de Arizona-methode.
Al maandenlang gaan werknemers de straat op. Ambtenaren slaan alarm. Vakbonden brengen hun argumenten naar voren. De gehoorde deskundigen nuanceren, corrigeren en waarschuwen. Zelfs sommige vertegenwoordigers van de werkgevers, die toch zelden verdacht worden van vakbondsgezindheid, betwisten bepaalde maatregelen, zoals het plafonneren van de indexatie van de loonkosten. Er worden alternatieve oplossingen voorgesteld.
En toch blijft dezelfde indruk terugkomen: alles is al beslist.
De pensioenhervorming is hiervan het meest sprekende voorbeeld. Uit de parlementaire debatten blijkt een duidelijke wil om snel, heel snel, te snel vooruit te gaan.
Dat is niet onbelangrijk.
Wanneer men de pensioenen hervormt, raakt men het hele leven van de werknemers aan.
Wanneer men de regels voor loopbanen wijzigt, raakt men aan keuzes die tien, twintig of dertig jaar geleden zijn gemaakt.
Wanneer men zich richt op ambtenaren, hun tantième, hun pensioen wegens ongeschiktheid, de perequatie of het referentiegeval, wijzigt men niet zomaar een begrotingspost: men wijzigt een moreel contract tussen de staat en degenen die haar hebben gediend.
De boodschap die wordt afgegeven is echter hard: jullie kunnen demonstreren, schrijven, argumenteren, getuigen, gehoord worden, andere oplossingen voorstellen… wij gaan door.
Dat is wat vandaag de woede voedt.
Niet alleen de inhoud van de hervormingen, die al zeer betwistbaar is. Maar de methode.
Een methode waarbij overleg te vaak op een formaliteit lijkt, waarbij de mening van de vakbonden (soms) wordt gehoord, maar zelden wordt meegenomen, waarbij de zorgen van de werknemers worden beschouwd als corporatistisch verzet, waarbij ambtenaren worden voorgesteld als een kostenpost in plaats van te worden erkend als een pijler van de openbare dienst.
Dat is niet gezond.
Een sociale democratie kan niet functioneren als de meerderheid van mening is dat het bezit van de stemmen voldoende is om de waarheid in pacht te hebben.
Regeren is niet alleen het optellen van zetels.
Het is ook:
-
- tegenspraak accepteren,
- luisteren naar de intermediaire instanties zoals vakbonden, verenigingen, werknemersvertegenwoordigers, actoren in het veld en alle organisaties die de zorgen van de bevolking concreet overbrengen,
- werknemers respecteren,
- rekening houden met de realiteit in het veld.
Vandaag hebben we de indruk getuige te zijn van een vorm van eenheidsdenken bij de regering:
-
- er wordt een koers uitgezet, en alles wat daar tegenin gaat, wordt gebagatelliseerd;
- demonstraties worden lawaai;
- stakingen worden een obstakel;
- vakbonden worden remmers van hervormingen;
- ambtenaren worden bevoorrechten;
- werknemers worden aanpassingsvariabelen.
Dat is gevaarlijk.
Want een regering die niet meer luistert, gaat uiteindelijk tegen regeren.
Tegen de werknemers.
Tegen de openbare diensten.
Tegen de ambtenaren.
Tegen de intermediaire instanties.
En uiteindelijk tegen het democratisch vertrouwen zelf.
De NUOD betwist niet het recht van de regering om te hervormen.
Wij betwisten een manier van hervormen die erin bestaat eerst te beslissen, daarna te raadplegen en zo min mogelijk bij te sturen.
Wij vragen niet dat de vakbonden in de plaats van het Parlement regeren.
We vragen dat het parlement een plek blijft voor echt debat, en niet de kamer waar reeds vastgelegde akkoorden worden bekrachtigd.
We vragen niet om stilstand.
We vragen dat de hervormingen rechtvaardig, in overleg tot stand gekomen, geëvalueerd en respectvol zijn ten opzichte van degenen die dit land draaiende houden.
Want achter de begrotingstabellen staan vrouwen en mannen.
Ambtenaren. Administratieve medewerkers. Zorgverleners. Inspecteurs. Medewerkers in het veld. Deeltijdwerkers. Lange loopbanen. Zware loopbanen. Kwetsbare eindeloopbanen. Vrouwen. Mannen.
En ze zeggen vandaag allemaal hetzelfde:
We zijn niet tegen debat. We zijn tegen minachting.
Wat ze ook zegt, Arizona hoort de maatschappelijke woede.
Het hoort die op straat.
Het hoort die in de stakingen.
Het hoort die in de hoorzittingen.
Het hoort die in de adviezen, de moties, de brieven, de interpellaties.
Maar horen is niet genoeg.
Er moet geluisterd worden.
En Arizona schiet hierin ernstig tekort en blijft blindelings vasthouden aan zijn onrechtvaardige hervormingen.