En om niet over de echte verantwoordelijkheden te hoeven praten…
.
Om haar hervormingen erdoor te krijgen, hanteert de regering Arizona een gevaarlijke methode: ze verdeelt de bevolking door telkens weer bepaalde groepen aan te wijzen als verantwoordelijken voor de begrotingsproblemen. Ambtenaren, zieken, deeltijdwerkers, gepensioneerden of mensen met een onderbroken loopbaan worden om beurten als probleem aangemerkt, om zo sociale achteruitgang te rechtvaardigen.
Wij veroordelen deze logica van stigmatisering, die werknemers tegen elkaar opzet, de solidariteit ondermijnt en de discussie afleidt van de echte kwesties: een rechtvaardige financiering van de sociale zekerheid, de strijd tegen belastingfraude, de bijdrage van kapitaalinkomsten, de kwaliteit van de werkgelegenheid en het behoud van de openbare diensten. De NUOD verwerpt deze verdeel-en-heersstrategie en verdedigt een andere visie: een samenleving gebaseerd op fiscale en sociale rechtvaardigheid, respect voor ambtenaren en de bescherming van alle loopbanen.
.
Sinds haar aantreden past de regering Arizona een inmiddels welbekende methode toe: verdeel en heers om haar hervormingen erdoor te krijgen.
In plaats van de bevolking te verenigen rond een rechtvaardig, evenwichtig en solidair project, wijst zij achtereenvolgens verschillende groepen burgers aan als verantwoordelijken voor de begrotingsproblemen van de staat.
De ene dag zijn het de ambtenaren.
De volgende dag de langdurig zieken.
Dan van werklozen.
Dan van deeltijdwerkers.
Dan van gepensioneerden.
Dan van personen die een onderbroken loopbaan hebben gehad, een zware loopbaan, een gezinsloopbaan, een loopbaan die simpelweg afwijkt van het ideaalbeeld dat in de ministeriële kantoren wordt geschetst.
Telkens is de werkwijze dezelfde: een groep isoleren, deze als een probleem voorstellen en vervolgens een hervorming rechtvaardigen die hun rechten inperkt.
Een gevaarlijke strategie die, helaas, vruchten afwerpt
Deze methode is gevaarlijk, omdat ze het democratische debat ondermijnt.
In plaats van de echte vragen te stellen – hoe de sociale zekerheid en de pensioenen correct te financieren, hoe kwaliteitsvolle werkgelegenheid te versterken, hoe belastingfraude daadwerkelijk te bestrijden, hoe de openbare diensten te behouden –, geeft de regering er de voorkeur aan wantrouwen te zaaien.
Ambtenaren zouden bevoorrecht zijn.
Zieken zouden moeten bewijzen dat ze echt ziek zijn.
Werklozen zouden verantwoordelijk zijn voor hun situatie.
Deeltijdwerkers zouden niet genoeg gewerkt hebben.
Gepensioneerden zouden te veel kosten.
Deze retoriek is onrechtvaardig.
Ze is vooral uiterst minachtend. Ze suggereert dat al deze mensen fraudeurs zijn.
Want achter deze categorieën gaan mannen en vrouwen schuil. Levenslopen. Ongelukken. Gezinskeuzes. Slijtende beroepen. Gefragmenteerde loopbanen. Gedwongen deeltijdwerk. Ziekten. Herstructureringen. Openbare diensten die onder druk staan. Medewerkers die de staat overeind houden ondanks het gebrek aan middelen.
Ambtenaren in de frontlinie
Ambtenaren zijn een gemakkelijk doelwit geworden.
Ze worden tegenover werknemers in de privésector geplaatst. Er wordt gesuggereerd dat hun rechten buitensporig zouden zijn, dat hun pensioen een voorrecht zou zijn, dat hun statuten achterhaald zouden zijn. Maar men vergeet al te gemakkelijk wat deze rechten betekenen: een erkenning van specifieke taken, van bijzondere beperkingen, van loopbanen in dienst van het algemeen belang. Er wordt nooit verwezen naar de voordelen van de privésector waarop zij geen recht hebben.
De pensioenhervorming illustreert deze logica perfect. De regering streeft naar een geleidelijke harmonisatie tussen de stelsels, met maatregelen die met name betrekking hebben op de overheidspensioenen, de preferentiële toelagen, het pensioen wegens lichamelijke ongeschiktheid en het referentie-salaris van ambtenaren.
Maar harmoniseren mag nooit betekenen dat iedereen naar beneden wordt gehaald.
Echte rechtvaardigheid bestaat er niet in bepaalde mensen rechten te ontnemen om de anderen de indruk van gelijkheid te geven. Echte rechtvaardigheid bestaat erin de rechten van iedereen te verbeteren, de realiteit van elke loopbaan te erkennen en een waardig pensioen te garanderen na een leven lang werken.
Zieken en deeltijdwerkers in het vizier
Dezelfde logica richt zich op langdurig zieken.
In het publieke debat wordt er vaak over hen gesproken als een kostenpost, zelden als mensen die met een beproeving worden geconfronteerd. Toch is ziekte geen keuze.
Ook deeltijdwerkers zijn het slachtoffer van deze simplistische visie.
Deeltijdwerk is niet altijd vrijwillig. En onderbrekingen in de loopbaan zijn geen vakantie.
In de teksten wordt gesproken over gewerkte dagen, drempels en loopbaanvoorwaarden. Maar in het echte leven gaan achter deeltijdwerk vaak vrouwen schuil, mantelzorgers, ouders, mensen die werk, zorg, gezin en economische druk combineren.
Een deeltijdloopbaan is geen half leven.
Een onderbroken loopbaan is geen waardeloze loopbaan.
Een loopbaan die getekend is door ziekte of zorg is geen comfortabele loopbaan.
Verdelen om te vermijden dat er over de echte verantwoordelijkheden wordt gesproken
Deze verdeelstrategie heeft één doel: solidariteit verhinderen.
Als werknemers in de privésector jaloers zijn op ambtenaren, kijken ze niet meer naar de fiscale voordelen die elders worden toegekend.
Als gezonde mensen wantrouwig staan tegenover zieken, stellen ze zich geen vragen meer over de arbeidsomstandigheden die mensen ziek maken.
Als de voltijdse werknemers neerkijken op de deeltijdse werknemers, zien ze niet langer de ongelijkheden die de arbeidswereld doorkruisen.
Dat is de kunst van het verdelen.
Kunstmatige tegenstellingen creëren.
Zondebokken aanwijzen.
Uitzonderingen gebruiken om er algemeenheden van te maken.
Laten geloven dat de rechten van de enen de oorzaak zouden zijn van de moeilijkheden van de anderen.
Solidariteit omzetten in wantrouwen.
De sociale zekerheid omvormen tot een permanente rechtbank.
Ondertussen raken de echte kwesties op de achtergrond: de strijd tegen belastingfraude, de bijdrage van kapitaalinkomsten, dure belastingvoordelen, de structurele financiering van openbare diensten, de kwaliteit van de werkgelegenheid, de preventie van beroepsziekten, werkgerelateerde slijtage en de rechtvaardige herverdeling van rijkdom.
De NUOD verwerpt deze logica
De NUOD verwerpt deze manier van regeren.
Wij weigeren dat ambtenaren worden afgeschilderd als bevoorrechten, terwijl zij de staat, de Financiën, de openbare diensten, de veiligheid en alle taken die onmisbaar zijn voor de bevolking, draaiende houden.
Wij weigeren dat zieken worden behandeld als verdachten.
Wij weigeren dat deeltijdwerkers worden gestraft voor keuzes die vaak worden gedwongen door het leven, het gezin, de gezondheid of de organisatie van het werk.
Wij weigeren dat pensioenen worden gereduceerd tot een begrotingsvergelijking, alsof een werkend leven kan worden gewist door een formule in een Excel-tabel.
Wat wij verdedigen
Wij verdedigen een andere visie op de samenleving.
Een samenleving waarin werknemers niet tegen elkaar worden opgezet.
Een samenleving waarin kwetsbare mensen niet met een schuldgevoel worden opgezadeld.
Een samenleving waarin ambtenaren worden gerespecteerd voor de taken die zij vervullen.
Een samenleving waarin de sociale zekerheid een collectieve bescherming blijft, en geen sanctiesysteem.
Een samenleving waarin het pensioen een recht blijft, en geen beloning die voorbehouden is aan mensen met een perfecte loopbaan.
De rol van een regering zou moeten zijn om de sociale cohesie te versterken, niet om concurrentie tussen burgers te organiseren.
Want vandaag kan iedereen het doelwit van morgen zijn.
Wie werkt, kan ziek worden.
Wie gezond is, kan zijn baan verliezen.
Wie fulltime werkt, kan zijn werktijd moeten verminderen om een naaste te helpen.
Wie kritiek heeft op de rechten van anderen, kan te laat ontdekken dat hij zelf ook solidariteit nodig had.
Laten we niet in de val trappen
Daarom moeten we de val van de verdeeldheid weigeren.
Het probleem is niet de ambtenaar.
Het is niet de zieke.
Het is niet de deeltijdwerker.
Het is niet de gepensioneerde.
Het probleem is een beleid dat er systematisch voor kiest om steeds dezelfde mensen te laten betalen.
De NUOD zal onrechtvaardige maatregelen blijven bestrijden, ambtenaren blijven verdedigen en alternatieve oplossingen blijven voorstellen.
Oplossingen die niet gebaseerd zijn op stigmatisering, maar op sociale en fiscale rechtvaardigheid.
Oplossingen die de werknemers niet verdelen, maar hun rechten versterken.
Oplossingen die de meest kwetsbaren niet een schuldgevoel aanpraten, maar die eindelijk de echte oorzaken van het begrotingstekort aanpakken.
Want een land bouw je niet op door zijn burgers tegen elkaar op te zetten.
Je bouwt het op met solidariteit, respect en rechtvaardigheid.
En dat is precies wat we zullen blijven verdedigen.